Vermoeidheid. De impact van therapie.

Deze blog startte ik een maand gelden. Vandaag maakte ik hem af. Sinds ik gestart ben met NET is er enorm veel veranderd. Mijn eigenwaarde, zelfrespect en zelfvertrouwen is de afgelopen twee maanden enorm gegroeid. Ik durf weer zin te hebben in het normale leven. Ik durf weer te vertrouwen dat ik mijn baan als VO-docent kan oppakken. Ik heb weer zin in werk. Maar het mooiste van alles, ik heb weer écht zin om te leven. Echter gaat het niet vanzelf. Even therapie volgen en *PLOP* daar is het zelfvertrouwen. Nee… het is keihard werken en keihard moe zijn.

Troosttekkel uitrusten (2)
De afbeeldingen in deze blog zijn afkomstig van De TroostTekkel

Ik weet niet hoe het werkt. En als ik er naar Google kom ik niets verder. Ook heb ik geen idee welke literatuur ik hiervoor op na zou kunnen slaan. Mochten jullie boeken of site- tips hebben over dit onderwerp, dan hoor ik het heel graag. Vermoeidheid na afloop van therapie. Daar hebben we het over. Behalve mijn ES (eetstoornis) ben ik ook aan het herstellen van een Burn-out. Soms durf ik dit nauwelijks uit te spreken omdat ik bang ben dat het “hip” over komt. Echter doe ik mezelf te kort als ik zou doen alsof ik geen Burn-out heb (gehad). De gevolgen van de burn-out worden de laatste tijd steeds minder merkbaar en de (misschien) blijvende gevolgen leer ik te accepteren. De impact van de NET is heel heftig. Ik merk dat ik therapie-conditie op begin te bouwen, in het begin was de vermoeidheid nog veel intenser.

Laat ik terug gaan naar een paar maanden geleden. Maanden van eetstoornis therapie waren voorbij gevlogen. Stappen gezet. Stormen doorstaan. Samen en alleen. Want soms kan het niet anders, dan moet je er alleen door. Maar gelukkig ook heel veel samen. Het einde van de ES-therapie naderde. De angst kwam omhoog. Waar ik nu sta…? Vast. Ik sta vast. Zei mijn gevoel. Er moet iets gebeuren om verder te komen. De eetstoornis was een dekmantel. Een houvast. Een verdoving. Een afleidingsmanoeuvre van het werkelijke probleem.

Troosttekkel vast (2)
Wil je iemand laten weten dat je aan hem of haar denkt, maar heb je de woorden niet? De Troosttekkel kan je helpen!

 

Ik realiseerde me dat ik nu klaar was voor de volgende stap. Een stap die ik nooit eerder écht durfde te zetten. Dankzij de therapie en mijn eigen wil om bij de kern te komen. Mijn eigen lef om gevoel en emoties echt naar buiten te laten komen. Dankzij de veilige thuis die ik samen met mijn vriend (en poes Mr Pip!) heb kunnen opbouwen. Al deze factoren zorgde ervoor dat ik de ware angst naar buiten durfde te laten gaan en aan durfde te gaan. De nieuwe therapie werd in gang gezet.

Vooraf werd mij verteld dat de therapie veel impact zou gaan hebben. Vermoeidheid. Angst. Uit balans. Emotioneler. De dag zelf en met een nasleep de andere dagen in. Ik stelde me hier op in. Maar als het dan zover is… is het toch net ff wat anders.

Emotioneler vond ik prima. Meer angst ook. Ik heb onder tussen geleerd hiermee om te gaan. Ik vind het niet erg meer om bang te zijn of verdrietig. Ik vind het niet leuk, maar het mag er zijn. Dan gaat het ook sneller weg.

Maar jongens, deze vermoeidheid had ik niet verwacht. Dat mijn hoofd moe zou zijn, dat prikkels wellicht weer moeilijker zouden zijn. Daar had ik me op ingesteld. Maar ik ben gewoon kapot! Ik had verwacht dat sporten misschien ietsjes lastiger zou zijn, maar ging er vanuit dat het vooral de vermoeidheid in mijn koppie zou zijn die voor belemmeringen zou zorgen. Mijn lijf verricht toch geen arbeid tijdens de therapie? Dus ging ik er van uit dat ik mijn uitlaatklep (sporten) prima zou kunnen voortzetten. Echter.. dat bleek niet helemaal het geval.

Terwijl ik dit typ is het een zaterdag. Donderdag had ik therapie en nog steeds ben ik leeg. Vanmorgen ben ik even gaan hardlopen, maar ik kon er eigenlijk nauwelijks lol aan beleven. Bij een tempo wat voor mij easy zou moeten zijn, voelde nu elke stap zwaar. Ik kan me er enigszins bij neer leggen en met lekker weer kan ik zeker wel genieten van de lammetjes en het zonnetje. Maar ook ben ik verbaast en geschrokken dat mijn lijf zo intens moe is. Ik snap het niet… En zou graag een verklaring willen. Dat maakt het makkelijker om te accepteren. Of horen dat anderen dezelfde ervaring hebben, zodat ik op zijn minst weet dat het er écht bij hoort, maakt het accepteren makkelijker.

Ik voel me leeg en moe. Als ik eerlijk ben… heb ik helemaal nergens zin in tijdens dit soort dagen.  Normaal als ik moe ben en ik ga even wat doen, dan verdwijnt de vermoeidheid of het emotionele gevoel wat naar de achtergrond of is tijdelijk zelfs helemaal weg. Maar nu? Bij alles wat ik doe schemert de vermoeidheid door. Anderen zien het niet, dat weet ik. Maar ik voel het. Het maakt alles net even een beetje zwaarder. Dit klinkt misschien heel depressief, zeurderig, aanstellerig. Misschien ook niet. Misschien is het de angst dat mensen mij een aansteller vinden. En toch wil ik het uitspreken. Omdat ik er zo weinig over kan vinden en zelf het lezen van ervaringsverhalen mis.

De dag van de therapie zelf voel ik me leeg of ik hang nog wat in de emotie die tijdens de therapie naar boven gehaald werd. De twee dagen erna ben ik moe. Heel moe.

Troosttekkel slepen (2)
Neem eens een kijkje bij De TroostTekkel op instagram en steun de tekkel door hem te volgen.

Nog een hardloop voorbeeld. Mijn uitlaat klep en ook oplaat mechanisme. Na een paar stappen grijp ik naar mijn horloge. Waarom? Omdat ik wilde schakelen naar een andere versnelling… Oké je snapt dat ik niet helemaal helder was. Het voelde echt alsof ik in een verkeerder versnelling stond. Alsof ik heel erg tegenwind had en in versnelling 8 aan het trappen was. Ik wilde wel vooruit, maar het ging gewoon niet… De eerste dagen na therapie voelt alles zo. Alles wat ik doe. Rustig wandelen gaat nog net, maar dat zware gevoel is constant aanwezig bij alles wat ik doe.

Ik vertel dit niet om een schouder klopje te krijgen van “wat knap dat je dit toch maar allemaal doet”. Nee. Ik wist gewoon de eerste keren niet wat me overkwam. Ik wilde het negeren, mezelf pushen om dingen te doen. Vond het maar onzin. Hoe kan een geestelijke behandeling nou effect hebben op mijn lichamelijke gesteldheid. Doe niet zo kinderachtig…. Gelukkig snap ik nu, dit hoort erbij en ik hoef mezelf niet pushen.

Hoe het werkt weet ik dus niet, maar dit hoort erbij en ik mag deze dagen extra lief zijn voor mezelf.

 

 

Advertenties

2 gedachten over “Vermoeidheid. De impact van therapie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close