Grens tussen open en privé.

Het is weer een tijdje geleden dat ik een blog poste. Drie weken om precies te zijn. Zo ongeveer drie weken geleden ben ik ook gestart met NET (Narratieve Exposure Therapie). Mijn verleden, mijn verhaal, breng ik samen met mijn therapeute in kaart. Mooie en zware ervaringen worden tot in detail terug gehaald. Emoties en gevoelens van toen worden gekoppeld aan angsten die ik nu nog kan ervaren. Angsten in het nu die ik niet begrijp en die ik mezelf kwalijk neem. Angsten en patronen die mij doen vastlopen (weglopen) in (en van) het dagelijkse (echte) leven. Nog maar een paar sessies gehad en nog heel veel te gaan. Nu al heb ik zo veel inzichten gekregen waarvan ik echt geloof dat ze mij verder gaan helpen. Wil ik hier iets over schrijven? Wil ik hier iets over delen? Waarom heb ik niets gepost de laatste drie weken? Kan ik hier niet over schrijven? Of is er iets anders aan de hand?

leven in kaart 3
Bron illustratie

De ES (eetstoornis), de stappen de frustratie, de angsten en misstappen. Punten die ik niet meer moeilijk vind om te delen. Misschien voelt het zelfs niet meer als iets dat privé is. In ieder geval is het niet meer iets wat ik voor mezelf wil/ moet houden. De schaamte ben ik voorbij en dat draagt ook enorm bij aan mijn herstel. Ik weet dat iedereen dingen doet waar hij of zij zich voor schaamt. Ik weet dat er veel mensen zijn die een vorm van destructief gedrag vertonen met als (onbewust) doel jezelf te beschermen tegen emoties, gevoelens en de golfbewegingen van het leven. Bescherming door destructief gedrag dus. Ik wil laten zien dat het een menselijk fenomeen is en schaamte dus niet nodig. En dat je jouw destructieve gedrag kan verkleinen, er tegen in kan gaan en het wellicht zelfs zou kunnen stoppen. Het kan, het kost energie, tijd, moeite en heel veel angst. Maar het levert ook onwijs veel op. Het levert je op dat je van overleven naar leven kunt gaan. Van jezelf verstoppen naar jezelf zijn. Openheid en om hulp vragen helpt daar enorm bij.

Ook wil ik een voorbeeld zijn in het accepteren van de hobbelige weg. Het mezelf niet kwalijk nemen dat ik niet alleen maar stappen vooruit zet en niet *KNIP* met mijn vingers kan doen en dat dan alles opgelost is.

Over mijn menselijke gedrag, frustraties en valkuilen kan en wil ik schrijven en delen. De nieuwe therapie is pittig. Brengt me uit balans. Intense vermoeidheid komt naar boven en “oude” patronen en gedragingen komen boven drijven als een wanhopige poging om een gevoel van houvast te creëren. Mijn vriend en therapeute beschreven het alsof ik tijdelijk aan het abseilen ben in de curve van herstel die ik beschrijf in deze blog die ik instuurde naar Proud. Ik mag dan wel even aan het abseilen zijn, maar ik verwacht dat diepste punt niet meer te bereiken. Daarvoor heb ik genoeg geleerd en genoeg steun en liefde om mij heen. Ik kan het verklaren, de (dreigende) terugval. Ik ben er wel bang en verdrietig door, maar niet boos op mezelf. Lief zijn voor mezelf is nog steeds een belangrijk thema. Zo ben ik bezig met een 100 dagen positief body image challange (te volgen op Instagram #100DayPositiveBodyimagineChallenge en binnenkort hier op liefseintje.com).

Waarom deelde ik de afgelopen weken geen blog? Deels omdat ik te weinig energie had om alles te kunnen blijven doen wat ik deed. Omdat ik een nieuwe balans moest vinden. Deels omdat er een heerlijke vakantie naar Marrakesh tussen zat. En deels omdat als ik schrijf, ik stil sta. Voel, reflecteer, observeer… En daar was ik even niet toe in staat. Dit weekeind zette ik mezelf weer even stil en ben ik weer gaan schrijven. Het schrijven voelt als thuis komen.

kameel (3)
Echter, de situaties die ik bespreek tijdens NET wil ik (nog) niet delen. Ik kan er ook nog niet over schrijven. Zelfs nu… terwijl ik dit typ, blokker ik bij die gedachten. Mijn hoofdpijn wordt erger en mijn ogen willen dichter. Mijn hartstreek doet pijn en mijn vingers willen niet door typen. Het is voor mezelf nog zo nieuw. Pijnlijk en geruststellend. Verhelderend. En zo intens dat er over schrijven te veel is. Er word een verslag gemaakt van de gebeurtenissen waar we over praten tijdens therapie en dit geeft mij ook de rust om het zelf schrijven hierover los te laten. Wie weet kan en wil ik na de therapie wel gaan schrijven over wat we besproken hebben.

Over wat de therapie met me doet wil ik wel schrijven. Welk effect het heeft de dag zelf en de dagen erna. Het heeft namelijk écht een enorme impact op je energie en je dagelijks leven. Het was me verteld van te voren, maar als je er dan midden in zit, is het toch altijd anders. Zelf zou ik er graag veel meer over willen lezen. Om herkenning te vinden en daardoor meer rust in wat er nu met me gebeurd. Ik wéét dat het erbij hoort omdat het me is verteld. Maar ervaringsverhalen zouden toch fijn zijn. Daarom wil ik hier over gaan schrijven, in de hoop anderen mensen die in therapie zitten te kunnen steunen met het gesloopte gevoel en de onrust de dagen erna. Blog hierover is in de maak!

Ik zie niet in wat de buiten wereld heeft aan het kennen van de gebeurtenissen die ik tijdens mijn huidige therapie bespreek. Ik verkrijg veel inzichten, kwartjes vallen en steeds meer zelfrespect begint te ontstaan. Graag zou ik jullie mee nemen in deze inzichten en vallende kwartjes. En ik weet zeker dat er óók mensen zijn die zich op hun eigen manier herkennen in mijn verleden en de nu verkregen inzichten. Wie weet vind ik binnenkort een manier om zonder de verhalen de inzichten te kunnen delen.

Iedereen is anders, iedereen heeft zijn eigen verhaal. Mijn verleden. Jouw verleden. Het heeft ons gemaakt tot wie we nu zijn.

De menselijke coping mechanismen zijn vaak herkenbaar. Vaak is dát waar we ons voor schamen. Ons gedrag. Terwijl dat niet nodig is. Het is menselijk. Je mag willen veranderen en dit mag moeite kosten. De verworven overlevingsstrategieën zijn niet wie ik ben en zijn niet wij jij bent. Ik ben niet mijn eetstoornis. Het gaat over gedrag. Menselijk gedrag. Zo vaak toegepast gedrag dat het een gewoonte is geworden. Niet zo maar een gewoonte. Een hardnekkige verslaving. Waar ik me niet voor hoef te schamen omdat er zijn zo veel mensen met een vorm van destructief gedrag/ een verslaving zijn.

Mijn verhaal, de dingen die ik heb mee gemaakt, dat voelt anders. Het voelt als iets van mij allen en een schaars groepje mensen die ik tot in het diepste vertrouw. Dat is waar voor mij op dit moment de grens licht tussen openheid en privé.

 

Privacy
Bron foto

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close