Heden en Verleden. Versmolten in beeld.

Als ik bij mezelf ben kan ik schrijven. Als ik niet vlucht voor wat ik voel, de gevoelens er durf te laten zijn. Als ik stil durf te staan.

De laatste week voel ik dat ik op de vlucht ben. De dagen vol plannen. De momenten van rust slaap ik of laat ik me entertainen door laptop, telefoon of tv. Ik knuffel even met de kat. Ik voel dat er van alles borrelt, van binnen. Ik wil het wel toe laten. Ik druk het ook niet 100% weg. Het is er wel, maar ik uit het niet. Ik spreek er wel over en voel tranen of soms zelfs lichte paniek. Maar het komt er niet uit. Steeds als de emotie op de grens van binnen naar buiten zit rent de emotie terug naar binnen. Te bang om zich aan het daglicht te tonen.

Beweegdrang. Eetangst. Aankom angst.

Ik geef niet écht toe aan deze angsten. Ze zijn er. Op en top. De onrust van binnen wordt vertaald naar deze angsten. Afgelopen jaar heb ik geleerd. Veel. Ik weet dat de vertaling verkeerd is. Ik ben sterk genoeg om de vertaling niet naar binnen te laten slaan in destructief gedrag. Toch lukte het deze week niet om de innerlijke onrust een uiterlijk te geven. Ik durf niet écht stil te staan omdat ik weet dat het dan komt.

3 (2).jpg

Ik heb er geen zin. Geen zin om te uiten en het gevoel in alle hevigheid te laten zijn. Ik heb geen zin in de extreme vermoeidheid na afloop. Ik heb geen zin om mijn omgeving te belasten, tranen te “showen” en ze mee te nemen in mijn pijnlijke onrust. Ík weet dat het er is en het mag er zijn, is dat dan niet genoeg? Nee. En dat weet je. Je laat het er maar half zijn, want als je het er écht laat zijn, krijgt het een uiterlijk. Als je het er laat zijn, zonder er aandacht aan te geven blijft het bij je. Laat het er zijn en het laat jou los.

Van durven voelen ga je niet dood. De gene die blijft onderdrukken heeft niet het gevoel te leven. 

Denk aan een kind dat aan je arm trekt om aandacht. Je hebt er geen zin en tijd voor, vind je. Je reageert niet. Je voelt het getrek aan je arm wel en je wordt er niet boos op, want je weet dat het kind er ook niets aan kan doen en dat boos worden alles erger maakt. Verspilde energie voor iedereen. Je laat het er zijn zonder er iets mee te doen. Soms wordt het gezeur even erger, maar voor jou lijkt het een monotoon geluid en gesjors aan je arm te zijn geworden. Het kost energie om het te negeren. “Mam… Mamma… Mhaahaaaam…”. Tot je naar beneden kijkt. “Wat is er lieverd?” “Kijk mam, een bloem die ik heb gevonden!” “Oohw, wat mooi”. Samen pakken jullie een vaasje en kijken naar de bloem. En het “gezeur” om aandacht is voor even rustig. Je weet ook wel dat het weer terug komt, maar ja hè, dat hoort bij het leven!

En zo is het met je eigen emoties en gevoelens. Geef ze aandacht en ze verdwijnen. Ja. Voor even, ze zullen weer bij je komen. Maar als je ze geen aandacht geeft, vragen ze constant energie en belemmeren ze de rest van je leven.

station

De beweegdrang is intenser dan tijden terug en ook de eetangst lijkt toe te nemen. Ik heb geen drang om af te vallen. Ik zie nog steeds een normaal vrouwenlichaam in de spiegel. Nog steeds zal het beeld wat ik zie in de spiegel wellicht niet kloppen. Maar dat interesseert me niet. Wat ik zie, is prima.  Vind ik. Het kan perfecter, maar het hoeft niet. Ik geniet van de sporten die ik doe en ik doe ze zonder het dwangmatige calorieën-verslindende moeten en de dwang te presteren, ik ben dus nog lang niet terug bij af. Ik herken de drang die er is. De angst voor bepaalde voedingsmiddelen en mijn benen zijn niet stil te krijgen. Tintelende bewegingsdwang. En ik weet dat mijn lichaam deze onrust verkeerd vertaald.

Ik pak mijn teksten erbij. Teksten die ik schreef vanuit mijn diepste gevoel. Deze teksten vlogen eruit als warme broodjes over de toonbank. Want als ik stil sta bij mijn gevoel, rollen de teksten vanzelf. De teksten die ik lees.. Ik wil ze delen. Maar ik durf het niet. Niet omdat ik me schaam. Niet omdat ik me niet kwetsbaar op durf te stellen. Niet omdat ik bang ben wat mensen van me vinden. Maar omdat ik wil niemand kwetsen. De teksten hou ik nog even voor mezelf. Maar ik lees ze en voel ze.

Vroeger en nu samengesmolten in één tekst. Net als de foto’s van deze blog. Misschien kan ik jullie later mee nemen in het verhaal achter deze foto’s.

NAar

Nu zet ik deze twee nummers op en hoop ik dat de onrust een uiterlijk kan gaan geven zonder destructief te zijn.

 

 

Advertenties

2 gedachten over “Heden en Verleden. Versmolten in beeld.

  1. Ook herkenbaar! Ik herken veel in je blogs. Heb er al vaker een paar gelezen, maar nu lees ik er meerdere achter elkaar die echt herkenbaar zijn.

    Liked by 1 persoon

    1. Bedankt voor je reactie. Vind het fijn om te lezen dat mijn blogs mensen bereiken die zich er in kunnen herkennen. Herkenning geeft steun! 😙💛

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close