Terug in mijn kinderschoenen. Schijt aan prestaties.

De afgelopen één à twee weken waren pittige weken vol emoties, therapieën, gesprekken met mezelf, angst om het niet meer vol te houden, strijdkracht, depressieve gevoelens en gedachten en ook heel veel levenskracht en levenslust. Veel inspiratie en leermomenten die ik het liefst nu allemaal wil uitschrijven in blogs. Toch laat ik het rusten nu. Even bijkomen en afstand nemen. Als ik er nu over ga schrijven, zou ik mij verliezen in details. Als ik het echter even laat rusten, blijven vooral de belangrijke punten over.

Ik ga terug naar twee weken geleden. Twee maart plaatste ik de blog waarin ik begon met het visualiseren van mijn droomleven. “Experimenteren met gedachten”. Ik eindigde deze blog met “Gedachten experiment 3; Op zoek naar kinderdromen”. Daar ga ik nu verder.

Kleine Vie met Deb

Even een dingetje over mijn naam. Daar is wat verwarring over. Mijn eerste twee namen zijn Vienna Romanée. Bij mijn geboorte werd Romanée mijn roepnaam. Ondertussen gebruik ik al jaren mijn achternaam niet meer. Ik gebruik Vienna Romanée als mijn naam. Het voelt nu eigenlijk als een dubbele naam. Net als Anne Sophie. Noem je haar Ann of Soof ze hoort geen verschil. In mijn hoofd (en op social media) gebruik ik Vie of Vienna als naam. Maar ik voel me net zoveel Romanée. Het maakt me dus echt niet uit hoe je me noemt. Vie, Vienna, Room, Romanée. Dat dus.

Op zoek naar kinderdromen
De gedachten experimenten waar ik mee begonnen ben komen uit het Psychologie Magazine (nummer 1 van dit jaar). Ik citeer niet alles van dit artikel, ik geef alleen een beschrijving. Bij gedachten experiment drie staat onder andere; “Een heel andere manier om met je verborgen verlangens in contact te komen, is door terug te reizen naar je kindertijd. In de loop van ons leven conformeren we ons steeds meer aan sociale regels en aan wat anderen van ons verwachten. Daardoor verliezen we soms uit het oog wat we zelf ook alweer zo graag deden”.

“Stel jezelf voor als kind. Wat voor kwaliteiten heeft dit kind? Wat deed je vroeger het liefst? Waar kon je uren in opgaan?”

Dagdromen. Fantaseren. Schrijven, tekenen, knutselen. Zelf creatieve dingen bedenken, zoals een eigen weefgetouw uitvinden met rietjes. Daarmee vervolgens samen met Debby een zelfverzonnen poppetje maken. Mijn gedachten omzetten in knutsel dingen. Spelen met mijn knuffels (bijna alleen maar kattenknuffels). Met de buurtkatten knuffelen (in de stromende regen onder de tuintafel gaan zitten met de buurtkatten). Schooltje spelen met mijn poppen. Lesjes schrijven voor mijn poppen (en dit zelf uitwerken ;)). Moedertje spelen. Skeeleren met Debby. Met Debby in het park rond hangen, eigenlijk geen idee wat we dan deden. Eendjes voeren sowieso! Kleuren en tekenen, alleen of met Debby. Ik had meer vriendjes en vriendinnetjes trouwens. Niet alleen Debby. Maar Debby voelde bijna als mijn zusje, zo veel gingen we met elkaar om. Daar heb ik de meeste herinneringen aan. Op de foto’s zie je ook dat we graag tweeling speelden!

Kleine Vie met Deb, eentjes voeren

Ook alleen spelen vond ik heerlijk, ik verveelde me nooit. Nu nog ken ik het fenomeen verveling niet. Ik was en ben altijd dingen aan het doen en vind het heerlijk om bezig te zijn. Toen ik iets ouder was, ging ik ook graag naar de atletiekbaan. Sporten, bezig zijn, mijn binnenwereld willen uitdrukken in woorden en beeld en heel veel (dag)dromen.

“Wat doe je nu nog met de verlangens en passies van dit kind?”

Zo op het eerste gezicht is er niet veel veranderd. Deze week realiseerde ik mij dat er één wezenlijk verschil is tussen hoe ik was als kind en hoe ik nu ben. Als kind was ik niet bezig met een eindresultaat. Ik was bezig en daar genoot ik van. Opgaand in het plezier wat ik beleefde tijdens het doen van dat waar ik op dat moment enthousiast over was, kon ik het eerdere waar ik ook enthousiast over was, al weer vergeten zijn. Niet zo handig als je een doel wil bereiken. Tenzij het je doel is om te genieten van het leven! En aan de andere kant, het willen behalen van een doel en je daarop blindstaren, haalt niet alleen de lol uit het doen, het geeft ook geen garantie dat je je doel behaald.

Even een voorbeeldje uit het verleden. Toen ik net op atletiek kwam, vond ik hordelopen het leukste wat er was. Ik was er niet mee bezig of ik goed of slecht was. Ik vond het gewoon leuk om te doen. Achteraf hoorde ik dat het er niet uit zag wat ik deed. Wist ik veel, ik had gewoon plezier! Tot ik er goed in begon te worden. Toen moest het ook ineens goed zijn en ging ik na denken wat ik deed. Het was niet meer iets wat ik deed omdat ik het leuk vond, het werd iets wat ik deed omdat ik er goed in wilde zijn. Het halen van prestaties werd de drive en niet het plezier. En dit laatste zie ik in heel veel dingen die ik doe terug. Misschien kan ik wel zeggen, in alles wat ik doe.

Gisteren was ik aan het chatten met een trainingsmaatje. “Hoe gaat het?” Vroeg ik. “Prima, alleen het NK cross ging niet zoals ik had gehoopt…” Op dat moment realiseerde ik mij, dat als je doel is de perfecte race te lopen, je nooit tevreden zal zijn met wat je doet. Want je zal nooit een perfecte race lopen. Als je doel is om te genieten van het sporten en je kracht kan combineren met plezier, dan heb je echter altijd gewonnen.

“Wat zou dat kind van vroeger vinden van wat je nu doet?”

Dat kind zou het niet snappen. Dat kind zou bij me op schoot kruipen en knuffelen. Want een echte knuffelkont was (en ben) ik. Dat kind zou naar me willen luisteren, ook dat deed ik als kind graag. Luisteren naar mensen en heel veel vragen stellen. Waarom voel je dat? Waarom vind je dat? Waarom doe je dat? Mijn ouders vertelde me veel als kind. Toen ik later vroeg waarom ze me dat eigenlijk allemaal verteld hadden, gaven ze aan dat ik ook zo veel vroeg en altijd “de juiste” vragen stelde. Ik wilde weten waarom mensen zich op een bepaalde manier voelden. Op iets latere leeftijd confronteerde ik mensen dan ook “graag” met de dingen die ze deden en de gevolgen daarvan. Niet op een boze en belerende manier, meer om samen naar een oplossing te zoeken. Ik hou van oplossingen.

kleine Vie met Mam
Kleine Vie met Mamma (ruim 25 jaar geleden ♡)

“Lieve volwassen Vie, mag kleine Vie jou wat tips geven? Doe wat je het liefste doet. Werkt het niet wat je bent gaan doen? Vind je het niet leuk meer? Boeiend, je vindt zo veel dingen leuk. Waarom zou je door gaan met iets wat je niet leuk meer vindt, als je iets anders kunt gaan doen wat je wel leuk vindt?”

“Lieve kleine Vie, volwassenen moeten dingen bereiken in het leven en kunnen niet alleen maar lanterfanten”.

“Is dat zo? Grote Vie. Wat wil je bereiken dan?”

“Tjah… Een gezin, een rustig leven, inkomsten zodat er niet te veel geld zorgen zijn”.

“Maar grote Vie, dat heb je toch allemaal? Nou ja, dat gezin is nog vrij klein met Paul, Mr. Pip (kat) en jou, maar de rest mag misschien in de toekomst “vanzelf” komen. Je hebt een baan, huisje, lieve vriend. Wat moet je nog bereiken?”

“Kleine Vie, ik ben zo bang dat ik de dingen niet goed doe. Ik ben zo bang dat ik niet dát kan doen op werk, wat er van mij verwacht wordt. Lieve kleine Vie, ik ben me zo bewust van alle steken die ik laat vallen en die blijven knagen, maar soms lukt het me gewoon niet om iets te doen. En ik wil niet moeilijk doen. Niet zeuren. Niet huilen. Ik wil alleen de vrolijke Vie tonen. Maar nu, kleine Vie, lijkt het wel of juist die onstabiele, labiele, zeurende kant vooral naar boven komt. Ik ben bang kleine Vie, dat mensen mij zat zijn. Dat ik te veel ben… Als ik nou maar iets leuks neer zet, iets belangrijks, dan willen mensen mij wel in hun leven. Als ik iets belangrijks neer zet, heb ik ruimte om een steekje te laten vallen…”

“Lieve, grote Vie. Doe de dingen vanuit je hart. Soms moet je dingen doen die even niet zo leuk zijn of eng. Ik moet ook wel eens rodekool eten of sinaasappelsap met velletjes, vind ik ook niet leuk nee. Kan ik ook heel moeilijk over doen trouwens. Heel moeilijk! Maar ach, als jij de dingen die je niet leuk vindt met veel gezucht en gesteun doet. Huilt als je bang of verdrietig bent. Je ontlaad als je boos bent. ‘Nee’ zegt als je moe bent. Steken laat vallen omdat je even niet meer kan. Dan ben je misschien even “lastig” voor een ander. Maar daarna kun jij extra goed dagdromen, giechelen en gniffelen omdat je daarbuiten doet wat je leuk vind zonder einddoel. Jij hebt oog voor het mooie kleine geluk. Iets wat volgens mij weinig volwassenen nog bezitten. En met de uitstraling van dat mooie, kleine geluk wat je voelt, geef je de wereld een beetje extra blijdschap en vrolijkheid mee. En dat stukje jou, geeft je genoeg ruimte om eens een steekje te laten vallen. Wees open en eerlijk als het even niet lukt. Wees open en eerlijk dat je weet dat je dat steekjes laat vallen en dat je het later weer oppakt. Dan weten mensen waar ze aan toe zijn. Wees jezelf. En stop met van je hobby’s een prestatie te maken. Geniet van de uitvoer, met of zonder resultaat”.

Kleine Vie Apenheul

En daar sluit ik voor nu deze blog mee af. Het volgende gedachten experiment heet “terugkijken op je leven”.

Wordt vervolgd…

Een gedachte over “Terug in mijn kinderschoenen. Schijt aan prestaties.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close