Aanval uit het niets

Jeetje.. deze kwam uit totaal onverwachte hoek… Nu net. Deze avond. Ik typ het meteen van me af en spreek mezelf toe. Normaal check ik mijn blogs op spel en typ fouten en laat ik ze ook nog na lezen. Deze is puur. Niet perfect. Wel echt.

Gisteren was een fijne dag. Ik overwon voor mijn gevoel een stukje ten opzichte van de eetstoornis door mee te lopen aan de 10km van de CPC. De eetstoornis draaide de afgelopen weken op volle toeren overuren in mijn hoofd. Maar ik was sterker. De hele week werd er tegen me geschreeuwd in mijn hoofd. Maar ik luisterde niet. Ik hoorde het wel. Maar ik was sterker. Toch was er angst. Hoe lang hou ik dit vol? Hoe lang kan ik weerstand bieden tegen dit geschreeuw? Uitgeput was ik, genieten lukte even niet. Zelfs mijn grootste uitlaatklep het hardlopen was een marteling geworden. Tijdens het lopen schreeuwde het stemmetje in mijn hoofd dat ik te dik, log en lomp was om mezelf een hardloper te mogen noemen. Het stemmetje schreeuwde dat ik niet mocht lopen met dit gewicht. Dat ik het ook niet kon met dit gewicht. Door, door, door en door schreeuwde hij. Nee, zo was er geen lol aan.

 Vrijdag ochtend ging ik met mijn monstertje in gesprek. Wat probeer je me aan te geven? Faalangst. Faalangst voor de 10km. Moest ik de loop afzeggen? Wat nou als ik besluit dat het niet uit maakt wat ik loop? Er kwam enigszins rust in mijn hoofd. Zaterdag kon ik genieten met mijn vriend van het Coffee Festival in Amsterdam. Ik voelde mijn grenzen en gaf ze aan. En ik genoot.

En zondag was de loop. Ik liep. En ik liep gewoon goed! Halverwege lachte ik tegen het monstertje. Zie nou wel, dit lichaam en dit gewicht kan gewoon hardlopen. Ik, mijn lichaam, mijn ik. Ik werd 22ste vrouw van de 3516 vrouwen. Ik liep 41,37 min over de 10km van de CPC. Ik voelde me sterk en ik genoot. Ik deed wel mijn best, maar was mezelf niet aan het over-pushen. Het was fijn en leuk. En ik won, want ik won van mijn monstertje.

Helaas worden mijn nachten geteisterd door nachtmerries. En zo ook afgelopen nacht. Vandaag was ik moe en verdrietig doordat de nachtmerrie realistisch echt voelde en pijnlijke gevoelens van vroeger omhoog haalde. Ik accepteerde het verdriet. Want het is niet gek dat je je verdrietig voelt met die herinneringen. Ik accepteerde de vermoeidheid, want ook dat was niet gek na deze nacht. Ik was lief voor mezelf. Regelde een massage voor mijn benen bij de sportmasseur en een ontspanningsmassage voor mijn rug, nek en schouders. Ik maakte een super lekker ontbijtje die ik al weken wil maar niet durfde. En ik genoot.

Het verdriet bleef, maar ik nestelde mij met dekentje op de bank. Even tijd voor mezelf. Die middag had ik afgesproken met een super lieve collega, even wat fijne afleiding. Het was gezellig en fijn. Ik had bedacht om een lekkere maaltijdsalade met geroosterde kikkererwten en nog heel veel lekkere ingrediënten, te maken voor in de avond. Zo gezegd zo gedaan. Nu was ik zo extreem moe dat ik gewoon zoals iedereen die moe is eens lekker mezelf in bed wilde nestelen met mijn laptopje en een docu of serie. Ik zou eens lekker lui zijn. Theetje erbij. Kruikje. Ja, dit was nieuw voor mij, maar dit ging ik doen. Dit doen mensen die moe zijn en lief zijn voor zichzelf.

Ik loop de keuken in en zie dat ik een was had aangezet. Over 20 mijn zou die klaar zijn. Ik was deze was vergeten… Ik kon dus nog even niet in bed gaan liggen. En ineens. Uit het niets… ging er iets mis in mijn hoofd. Ineens was ik er van overtuigd dat ik belachelijk veel gegeten had. Er was kortsluiting in mijn hoofd. Het eten moest er uit…

Het ging zo goed. Waar kwam dit vandaan? Ik was de controle kwijt. Pas later, toen het al mis was gegaan realiseerde ik mij dat ik helemaal niet veel gegeten had. Ik kwam er achter toen ik de bak salade die over was in een kleiner bakje ging scheppen voor in de koelkast. Ik wist hoeveel ik had klaargemaakt en dit was ongeveer de helft. Een normale maaltijd.

Ik baal. Ik snap wat er mis ging. Maar ik baal. Overdag kan ik steeds vaker rust pakken. Maar in de avond ben ik nog bijna nooit uit mezelf lui gaan zitten om een serie of iets te kijken. Ik wil wel, maar ik heb mezelf de laatste jaren altijd verdoofd wanneer ik moe was, zodat ik weer door kon. Verdoofd door middel van de eetstoornis. Nu is het leeg. Ik voel niet meer dat ik moe ben. Ik voel niet meer dat ik vandaag verdrietig was. Ik heb ook geen zin meer in een serie. Het is leeg. Letterlijk en figuurlijk.

Keelpijn, oorpijn.. een gevoel van falen en leegte. Niet de fijne avond rust die ik voor me zag.

Het geeft me een teleurgesteld gevoel dat alleen een was, dit te weeg kan brengen. Hoe moet dat als ik weer aan het werk ga? Ik ben in de war omdat ik dit niet aan zag komen. De strijd tegen het wel eten had ik de hele week overwonnen. Deze aanval kwam uit het niets.

Ik noem voor mezelf nog maar eens op hoeveel beter het gaat dan eerst. Ik zeg tegen mezelf dat ik snap dat het mis ging, omdat dit mijn oude beschermmanier is. Ik zeg tegen mezelf dat misstapjes mogen. Dat het goed is dat ik eerlijk ben en dat ik er geen geheim van maak. Dat bewust zijn de eerste stap is en dat ik beter nu misstapjes kan maken, dan wanneer ik weer aan het werk ben.

Laat ik nu maar leren, zodat ik straks geleerd heb.

Een gedachte over “Aanval uit het niets

  1. Wat knap dat je dit deelt! En wat akelig dat het je zo overviel. Ik hoop dat je jezelf er niet te hard op afrekent en weet dat je niet terug bij af bent.
    Knuffel

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close