Geef ik me over aan de destructievestem?

Deze dinsdag avond begon ik met typen. Het destructieve monstertje in mijn hoofd, wilde een plan gaan typen. Benieuwd hoe dit afloopt? Lees dan verder…

Mijn hoofd doet pijn en ik ben op. De hele dag door word ik uitgescholden en de hele dag door ben ik mezelf aan het verdedigen. Ik ben op en ik wil me overgeven. Als ik nou vanaf morgen een héél klein beetje terug ga in de ES. Gewoon een hééél klein beetje. Zou dat dan echt zo slecht zijn? Dan stopt misschien eindelijk die schreeuwende stem. Als ik me overgeef, voor één dagje of maximaal een weekje, zou de oorlog dan (even) over zijn? Zou er dan even vrede zijn in mijn hoofd zodat ik kan opladen, zodat ik ’s nachts niet meer droom over oorlogen en even kan slapen. Zodat ik weer met energie die gemene stem aan kan gaan? Met energie én een paar kg lichter… Even maar, en daarna weer met volle kracht vooruit…..

Ik weet dat er heel veel mensen zijn met een gemene stem. Ik weet dat ik niet de enige ben. Via proud2Bme kwam ik de radio uitzending van Stephan Bouwman tegen. Klik hier voor de uitzending. Zoals hij de gemene stem omschrijft, zo ken ik hem ook. Voor zover ik weet heeft Stephan geen ES (eetstoornis). Iedereen heeft zijn eigen gemene stem, elke gemene stem is anders.

vol.jpg

Soms vind ik het moeilijk dat ik in mijn blogs de laatste tijd veel over de ES te spreek, omdat ik liever een groter publiek wil inspireren om open te zijn over zijn of haar gemene stem en niet alleen de mensen bij wie de gemene stem via een ES naar buiten komt.

Vandaag (06-03-2018) heb ik een intense therapiesessie gehad. Ik ben gesloopt nu. Toch moet ik nu typen. De gemene stem is zo hard aanwezig dat ik op het punt sta me over te geven. Maar ik doe het niet. En dit typ ik met kramp in mijn vingers. Maar ik moet open blijven en de gemene stem daarmee vast zetten. Klem. Geen kans geven. Zojuist zei ik tegen mijn moeder “Ik ben zo dankbaar met jou, met Paul, met mijn vriendinnen, maar ik ben óók zo dankbaar dat de wil om te genezen zo groot is”. Hiermee durf ik te zeggen, dat ik dankbaar ben met een deel van mijzelf. Dat ik wil genezen, betekent nog niet dat ik genezen ben. Dat ik niet meer braak, dat ik geen ondergewicht heb, betekent niet dat ik genezen ben. Maar ik geloof dat ik kan genezen. Zoals je in mijn vorige blog hebt kunnen lezen durf ik voor het eerst sinds tijden weer aan een toekomst te denken.

Vandaag tijdens therapie was de gemene stem zo hard getriggerd dat ik voor het eerst sinds tijden weer wenste niet te bestaan. Voor het eerst sinds tijden schreeuwde de stem dat ik er beter mee kon stoppen. Met leven. En ik wist dat hij ongelijk had. Ik wil het leven met hem niet meer, een leven zonder hem is een écht leven. En dat leven, daar geloof ik in.

Ik kon niet bewegen, want dat bevestigde mijn bestaan. Ik wilde niet geknuffeld worden, want aanraking bevestigde mijn gevoel van bestaan. Ik heb gisteren gebokst en ik heb een klein beetje spierpijn. In de blog “Giechelen zonder lichaamsbesef” vertel ik dat het besef van het hebben van een lichaam, soms moeilijk voor mij is. Ik ben iets aangekomen. Mijn gezonde kant wéét dat ik niet dik ben. Ik ben zelfs weer zo ver, dat ik denk dat ik een realistisch beeld in de spiegel zie. En… de gezonde stem vindt dit lichaam oké. Niet perfect, maar prima zo.

badkamer selfie
Deze tekening maakte ik van mijn eigen lichaam. Ik kan er weer naar kijken en ik durf er zelfs lang en intens naar te kijken door middel van het maken van tekeningen. Het tekenen van mijn lichaam helpt me om écht naar mijn lichaam te kijken.

Maar de gemene stem… die vindt dit gewicht te veel. Er is te veel ik. Te groot, te zwaar, te veel wat er is, te veel wat er bestaat. Ik mag niet bestaan. En dit wordt mij de hele dag door duidelijk gemaakt. Geschreeuw in mijn hoofd. Ik heb me te veel laten gaan. Het is mijn eigen schuld. Ik ben zwak. Ik heb geen discipline. Ik ben een faler. Ik heb te veel genoten en dit is het resultaat. Ik mag wel genieten, maar dan alleen als ik extreem gedisciplineerd leef. Volgens strakke regels en met heel veel discipline. Nu moet ik mezelf straffen voor het feit dat ik me “zo heb laten gaan”. (Dan bedoel ik af en toe een chocolaatje meer…..) Nu moet ik compenseren wat ik de afgelopen twee maanden extra gesnoept heb. Nu moet ik (tijdelijk) op de rem. Stoppen met snoepen. Ik mag “gewoon” eten, van de stem. Zo gemeen is hij (nog) niet. Ik hoef alleen maar alle slechte dingen te laten en “gewoon” even alleen maar de gezonde maaltijden eten. Daar is toch niets mis mee? Gewoon even schouders eronder en gedisciplineerd alleen gezond eten.

“Whaaaat neem je nou een paaseitje?!?! Zwak, mislukt mens. Voel je buik eens groeien dan. Voel je vet. Voel je lichaam bestaan. Vies walgelijk lichaam. Whaaaat negeer je me nou?! Neem je nou gewoon een glas melk i.p.v. water of thee? Whaaaat heb je geen zin om te sporten. Moet ik dan nog harder schreeuwen. HALLOOOO JE BENT AL AANGEKOMEN!!! WAAR BEN JE MEE BEZIG!!!!! HOOR JE ME NIET?!?!?!?!”

“JA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ik hoor je wel. Stop in vredes naam. Stop! Alsjeblieft Stop! Waarom stop je niet?!”

“Omdat je niet naar me luistert, ik stop pas als je naar me luistert. Als je naar me luistert zal ik stoppen”.

“Je liegt. Ik weet dat je liegt. Je hebt me al zo vaak belooft te stoppen als ik luister. En steeds als ik luisterde werden je regels anders. Wat ik ook doe, het zal nooit goed voor je zijn. Hoe licht ik ook weeg, het zal nooit goed zijn. Want dan vind je me te mager. Dan vind je dat ik te weinig spier heb. Maar dan heb ik geen energie om te sporten en als ik ga sporten dan MOET het van jou. Laat me los. In vredesnaam laat me los. Ik geniet nu van sporten. Ik geniet van mijn vriendinnen. Ik voel liefde. Ik voel verdriet. Ik voel angst en ik kan intens lachen. Dit is het leven. Ik wil leven. Zonder jou.”

De gemene stem trek alles uit de kast om bij me te blijven. De gemene stem heeft afleiding gegeven in periodes dat ik afleiding nodig had om te kunnen blijven leven. De gemene stem was toen mijn beschermheer. Maar nu zit ik niet meer in die situatie. Nu heb ik zijn bescherming niet meer nodig. Nu is de kust veilig. Maar de gemene stem heeft zo lang voor mij gezorgd dat hij mij niet los kan laten. De gemene stem is een parasiet die zonder mij niet bestaat. En daarom doet hij er alles aan om bij me te blijven. De gemene stem is een gewoonte. Een overlevingsmechanisme die ooit werkte. Ooit, maar nu niet meer. Hij schreeuwt. Ik ben zijn geschreeuw zat. Maar ik geef niet toe. Ik vraag mijn omgeving om hulp en zorg dat hij klem gezet wordt. En ooit, ooit zal hij opgeven. Ooit zal hij stoppen. Ik geloof en vertrouw dat dat zo is.

Je bent niet alleen. Heb jij net als Stephan en ik een gemeen monstertje in je hoofd? Praat over hem. Jij bent niet de gemene stem. Jij bent niet je gedachten. Praat. Vertel. Laat deze blog lezen aan je omgeving als je zelf niet kan praten. Laat je omgeving helpen om jouw monster klem te zetten. Je mag bestaan. Je mag leven. Deel. Samen staan we sterk.

Hulp vraag

Advertenties

5 gedachten over “Geef ik me over aan de destructievestem?

  1. Heel mooi, duidelijk geschreven ook. En wat maak jij mooie tekeningen zeg!! als dat jouw lichaam is, dan ziet dat heel mooi uit! Al geloof je dat ook wel, alleen die stem behoef je voor oude gedachten (hij is gewoon van vroeger, beetje blijven hangen haha. Die stem wil niet dat je groeit, want hij houdt van comfort, verandering vindt hij vervelend. Heeft ie geen zin in, maar jij bent de baas.
    Ik denk dat die stem (je ego) moet afleiden. Hij is nu nog bozer, omdat hij weet dat ie binnenkort geen werk mer heeft. Je enkel vanuit je hart gaat leven. Misschien moet je hem uitleggen dat ie alleen mee mag doen als ie ook met je hart mee gaat leven. Dan heb je m nog wel, want ego en mens zijn met elkaar verbonden, maar dan gaat ie niet meer zo schreeuwen. Dan regeert je hart en beschermt je ego je nog maar. Bedank hem dat ie er altijd voor je, vroeger toen je aan het overleven was. Hij liet je gevaar zien, maar nu kan je dat zelf.
    Liefs!

    Liked by 1 persoon

    1. Jeetje Suuz. Ik krijg kippenvel van jou reactie ♡♡♡♡

      Je hebt zo gelijk!!! Tijden gelden zei ik nog dat ik hem wilde opvoeden omdat hij deel is van mijn persoon en nu vecht ik toch weer terug ipv opvoeden.

      Geduld is nodig bij een goede opvoeding en ik denk dat ik die even kwijt was… Dankje lieve jij!!! Je hebt me even herinnerd aan hoe ik het liefst te werk gaat. Ik ga even een gesprekje met hem aan! Haha. Wordt sowieso vervolgd!

      Dit monstertje geeft eigenlijk ook vaak mijn grenzen aan, wanneer ik over prikkeld raak of ben. Alleen de manier waarop zou anders mogen. Hij mag wel wat aan zijn toon doen ;).

      Like

      1. AH lief, Ja idd het is jouw zoon en jij bent zijn moeder. Maar je mag hem bedanken dat ie zo enorm zijn best doet want eigenlijk bedoeld hij het goed. Hij probeert je aandacht te trekken, maar je negeert hem. Dan wordt ie boos en zet ie alles in om jouw aandacht te trekken, en dan bezwijk je. Middenweg is beter. Vraag wat ie kwijt wil, houd em vast en maak m klein. Jij voedt hem of haar op, niet andersom. Ik zie het vaak als mijn innerlijke kind. Misschien voelt ze zich genegeerd? ongehoord? of verdrietig. Houd dr vast en laat dr lekker ontspannen in je buik. XXX!

        Liked by 1 persoon

  2. Toen ik in behandeling aan de achterliggende problemen ging werken, staken alle vermijdingsstrategieën weer de kop op. Er ging weer iemand tegen me schreeuwen en het voelde alsof ik bestraft moest worden voor de zelfzorg die ik wilde gaan doen. Wat jij ook beschrijft. Gij zult niet genieten.
    Ik ben gestopt met het monster tegen spreken, want die bleef toch wel blèren. Pas toen ik de stem ging negeren en mezelf zei dat ondanks het geschreeuw ik goed voor mezelf wilde zorgen en daar alles voor ging doen en dus een lieve stem tegenover het geschreeuw zette, werd het minder.
    Snap je wat ik bedoel? Klinkt misschien wat vaag…

    Liked by 1 persoon

    1. Dankje! Wat een fijne helpende reactie ook! Ik snap zeker wat je bedoeld! Jeetje… ik had niet verwacht dat ik zelf zulke lieve en helpende reacties zou krijgen. Ik schrijf mijn blogs altijd om een voorbeeld te zijn voor anderen en een taboe te doorbreken. En ook om mijn omgeving inzicht te geven in hoe het nu gaat. Want de vraag “Hoe gaat het” vind ik altijd zo moeilijk. Maar deze helpende reacties doen me zo veel! Dankje!!! Knuffel!

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close